Ipuinak erabiltzeko beste aukera bat

Ana Belenek aipatutako arazoari (liburu oso bat irakurri behar dugu?!) beste irtenbide bat topatzeko asmoz nik beti gomendatu dut ipuinen irakurketa. Laburrak direnez guk geuk istorioak eskatzen duen emozioz eta adierazkortasunaz (doinua, erritmoa…) edozein momentutan irakurri ahal ditugu gelan ikaslek gureganatzeko. Irakurketaren ozeanoan tanta txiki batzuk baino ez dira, baina testuak ondo aukeratuez gero arrakasta ia zihurta derzakegu.

Adibide moduan, nik arrakastaz erabiltzen nuen bat Cortazarren Continuidad de los Parques ipuina da. Interneten egilearen abotzaz entzuteko aukera anitza dago. Baina, No solo libros blog honetan testua irakurketzeko aukera berri bat eskeintzen digu animazio honen bitartez:

Ideia polita eta eraginkorra nire ustez. Bai testua ikasleekin irakurketzo, bai, eredu legez, beste ipuin batekin haiek antzeko gauza bat egiteko (movie maker programa erabiliz, adibidez). Ariketa honek ipuina irakurtzea, ondo ulertzea eta beraien interpretazioa ematea eskatuko luke. Ez da gutxi!

Betse aldetik, hain laburra eta harrigarria izanik, ipuin hau oso aproposa izan ahal da idazketa ariketa tipikoa proposatzeko: climax-en gelditu eta haiei amaiera asmatzeko eskatu.  Seguru ez dutela asmatzen benetako jatorrizko amaiera!

“No sólo libros” bloga: liburuak baino askoz gehiago

no-solo-libros1Irakurketaz ari garenez, gaur “No solo librosFrancisco de los Ríos de Fernán Núñez BHIko Liburutegiko Bloga dakar gurera, irakurketa bultzatzeko oso espazio interesgarria dela eta. Mota guztietako itzelezko baliabide topa ditzakegu blog honetan: bideoak, animazioak, jokuak, ipuinak, ariketak…

Gaur, geletan irakurketa zelan antolatzen dutenari buruz artikulu bat topatu dut. Astero geletan irakurketa ordu bat finkatzen dute. Artikuluan bertan antolamendua, bakdintzak… azaltzen dira , eta aukeraketa honen zergatia ere. Esperientzia honen balorazioa oso ona omen da ikasleen aldetik .

Ikasleei proposamena aurkezteko erabili duten aurkezpena  ere blogean txertatuta dago.

Hasiera dardaratsua.

Ondo ezagutzen ditut aurtengo 4.DC ikasleak iazko ikasle berdinak baitdira.Horrexegatik zalantzarik gabe esan dezaket ez direla batere irakurzaleak. Zerbait idatzita aurrean ikusten dutenean hitz multzoak baino ez balira bezala hartzen dute.

Iazko irakurketaren porrotak ez ditut kontatuko baina saiakera guzti haien artean egon ziren  gustora irakurri zuten ipuin pare bat eta antzerki lan bi. Hona hemen hauen zorioneko tituloak( gazteleraz) “Jules y Jim”, Benedettiren ipuina.

 “Yo solo vine a hablar por teléfono” Gabriel García Marquez.

Eta nola ez,  protagonistak legalitatearen mugan  dauden irakurketak : “La estanquera de Vallecas” y ” Bajarse al moro”

3. DC ko handi-txiki irakurmen esperientzia hau izan zen. Aurtengoa…

 

 

 

Liburu oso bat irakurri behar dugula?

Hau da ikasleek esaten duten lehenengo gauza irakasleak liburu bat irakurri behar dela proposatzen duenean. Egia da ez daudela prest irakurtzeko, baina zerbait egin behar dugu gure ikasleak irakurketan aritzeko. Azken aldi honetan ipuin laburrak irakurri ditugu, baina konturatu naiz ez dela nahikoa, istorio laburregiak dira, maila egokia topatzea ez da erraza, edo umeei zuzendutakoak dira edo bestela abstraktuegiak ulertzeko… Orduan aurten proposatuko diet liburu oso bat irakurri behar dela. ZEEER??? esango dute beraiek. LASSAAAI!! Ideia da: ikasle batek atal bat irakurriko du, besteei kontatu gertatutakoa, beste ikasle batek hurrengo kapitulua irakurriko du, gero berriz besteei kontatu,… eta horrela liburua amaitu arte. Eta ZE ONDO! horrela irakurketa eta ahozko laburpenak egiten landuko ditugu.

El Alquimista de Pauhlo Coehlo

Un casi anecdótico prólogo nos abre las puertas hacia el intemporal mundo que el autor nos tiene preparado para desarrollar su historia. Desarrollar es precisamente la palabra que mas forma le da a la narración en la que el planteamiento y el desenlace carecen de importancia frente al planteamiento simbólico y reiterativo de la narracion. Encontramos entonces un sencillo cuento que bien pudo haber pasado años atras de boca en boca o de padre a hijo, pero ha sido Coelho quien con una escritura simplista ha confeccionado esta obra donde cada una de las 177 paginas justifica su presencia. Con una cuidada sutileza dota de un alto trasfondo filosófico el contenido circunstancial de la aventura; porque hay que recordar que en su capa mas externa el libro responde a la estereotipada aventura del joven en busca del tesoro.

Los personajes son representativos de algunos de los modelos tipicos del genero. Si bien rara vez sorprenden en sus apariciones, estas suelen ser correctas y acordes a lo que se espera de ellos por lo que le refuerzan la coherencia de la lectura.

La sencillez en el vocabulario y la división de la historia en numerosos fragmentos de caracter individual le conceden gran fluidez a la lectura, haciéndola amena y ligera.

Termino recomendando encarecidamente su lectura ya que dudo que después de finalizada se vean defraudados.

Irakurketari buruz hitz egiten

Irakurketa da geletan urtero planteatzen den gai bat. Ez dute ezer irakurtzen, ez zaie ezer gustatzen… Zaila egiten zaigu haien gustoko zerbait topatzea… Beti gabiltza bilatzen galdetzen:…zeintzuk izan ahal dira liburu egokiak gelan irakurtzeko? Zelan antolatu ahal dugu irakurketa (denok liburu berdina edo irakurketa librea)?, Zein lan planteatu irakurketaren ostean (tertulia, erreseña idatzi, lan bat egin…)?

Aurten, kurtso hasieran, Bloggeando-n  “¿Qué leemos? La eterna cuestión” post bat ipini genuen irakasle batzuek beraien blogetan egiten zituzten proposamenak aurkezten (Antonio Solano, Elisa Armas eta Miren Linazarenak). Iaz ere, gogoratzen bazarete, Karmelek beste post batean eskeini zigun “El niño con el pijama de rayas” irakurtzeko proposamena, benetan oso ondo funtzionatzen den liburua bat.

Baina, zein da zuen proposamena? Gaurko saioan post bat idaziko duzue honen inguruan. Ideien faltan bazabiltzate gure blogeko Lecturas animadas o como animarles a la lectura aurreko post-era  jo ahal duzue, hor irakurketari buruzko helbide interesgarri batzuk aipatzen genituen eta.

CDrako Blog interesgarria: Curriculum Desberdinetako Ikasbitakora

Blogak erabiltzen hasitako prozesu honetan asko ikasten dugu besteengandik: besteen esperientziak, proposamenak, oparitzen dizkiguten materialak… ikusten. Horregatik gaude beti eredu onen bila.

Gaur, Carlos Diezen Curriculum desberdinetako Ikasbitakora  ekartzen dugu gure espaziora. Bera ere CD Gizarte-Hizkuntza eremuko irakaslea da Ibaizabal Institutuan ,eta aurten Tres Tizas taldekide berria dugu (azkenengo posta berarena da, hain zuzen ere, eta oso erabilgarria guretzat).

Oso jarduera interesgarriak ikusi ahal ditugu bere blogean eta ikasleek egindako testu eta aurkezpenak ere. Aurten blog berri bat ireki du XX Mendea lantzeko. Zure lanari adi egongo gara, Carlos,  eta beharbada, momentu konkretu batean elkarlana planteatu ahal izango genuke, ezta? Polita izango litzateke!